dofools

That's how it goes Everybody knows. Perşembe günü öğlene doğru annemden bir mesaj aldım. Babaannem kalp krizi geçirmiş. Ambulansla hastaneye alınmış vs vs. İlk birkaç saniye şok olduktan sonra, telefonlaşmaların da etkisiyle atlatılmış bir risk olarak kabul ettim; hatta gün içinde konuyu zaman zaman unuttum.  Akşamüstü işten çıktığımda ise yeni bir telefon konuşmasında 48 saatin kritik olduğu tarzı ifadeler geçmeye başlayınca kardeşimi de alıp akşam İzmir'e doğru yola çıktım. Gece 3'e yakın hastaneye vardık. Bizimkileri ilk kez orada aradım. Eve geçmişler çünkü babaanne yoğun bakımdaymış zaten görme şansımız yokmuş. Biz de eve devam ettik. Daha kapıdan girdiğimiz esnada babamı görmeden telefon sesini duydum. Hastaneden arıyorlardı. Bir süredir kalp masajı yaptıklarını ama pek umutlu olmadıklarını anlatıyordu. Meali babaanne yolcu; gelin isterseniz...  Sonrasını uzun uzun anlatmayacağım. Onunla ancak gasilhanede yıkandıktan sonra vedalaşabildim. Buz gibi alnından öptüm. Son ...

Bir noktada hepimiz faydacıyız. Kim kendini ne kadar karşısına alıp konuşuyor bilmiyorum ancak herkes özünde bir şeylere inanıp, oynadığımız oyunun bir tür kural seti, yapısı, kullanım kılavuzu olduğuna ikna olup tüm bu olan biteni, yaşamak dediğimiz, anlamlandırma peşinde.  10 günlük Asya turuna yalnız gittim. Çünkü içimde bir yerlerde bazı olduramadığım kısımların aklımı rahat bırakmadığını ve her anımda biraz eksik biraz dağınık olduğumu hissediyordum. Biraz da alışkanlık ve düşünce tembelliği olabilir bu seçimim. 2.5 senedir aralıkları olsa da bir ilişkinin içinde olmuşken seyahatlerin çoğunun yalnız olduğum dönemlere denk gelmesi tesadüf değildir.  Velhasıl, her şeyin tam ortasında gibi hissediyorum. Her ölümü başlangıçlar takip eder. Aradaki zamanlarda yas olabilir, ya da bazıları sonradan hisseder, bazen de yaslar, yaşamak sandığımız süreçlerin içinde yaşanmaya başlar.  Ne için? Tüm bu nefes alıp verdiğimiz, hikayeler uydurup, biblolara, resimlere şişelere doldurup...