Oyun ve Gerçek

Sözcükleri büyük büyük çiğnedi; bir süre ağzında çevirdi durdu. Karanlık sokaklarda yağmur parıldıyordu. Koca bir gece daha. Tükürdü. Çevrede kimse yoktu. 

Şarabından bir yudum daha aldı. Bir yudum daha. Zaman gibiydi içmesi. Bir yudum daha. Şişeyi bitirmek mi istiyordu yoksa biteceğinden mi korkuyordu? 

Duvarda bir cam patladı. Anı. Geçen günün hafızası mıydı yoksa çocukluğundan kalma bir şeyler mi? Tekrar patlasın istedi. Ellerine baktı. Kana ve şaraba bulanmıştı. 

***

Bir sessizlik düşünüp içinde kayboldu. Kapkaranlık bir denizin içinde yavaş yavaş ilerler gibi. Sonsuz bir huzur. Gözlerini kapattı. Gerçek bir an düşündü. Suskunluğun tek söz olduğu anlardan birine gitti. Olağanca gücüyle içinden bağırdı. 

Suyun dibine daldı. Deniz halkı ona hem yabancıydı hem de yabancılarla dost olmaya ihtiyacı vardı. İçinde en ufak bir korku yok. Sadece kabullenilmiş bir anın verdiği huzur. 

***

Bilmemek isterdi. Görmemek. Yaşamak değildi bu ama... parmağıyla durmasını işaret etti. Bir şeyler söylemeye hazırlanıyordu..

Bir cam sesi daha. Yaşamaya yakın. Sahici. Durgun bir su düşü ona eskiden olduğu gibi yakın gelmedi. Her oyun bir kişi eksik iken, sürekli devinim kaçınılmazdı. 

Düşlerinin arasından çocukluğun mahallesine gidip dolaştı. Zamanın bozamadığı sokaklar düşlerinde saklıydı. Bakkalın köşesinden döndü. Dut ağacının yanından parka girdi. Arkadaşları işte oradaydı.

Bir anda etinin kesildiğini duydu. 

Bu kadar mı eksilmiştik özgürlük? Etinin acısına rağmen gözlerini sıkıca yumdu. 

***

Bir masada bir adam kendi kendine konuştu. Garsona, karşısında duran ikinci, yarı dolu bardağın azaldığını işaret etti. Garson gelip şarabı doldurdu. Ne nezaket ama. Ya kadeh biterse?

Sarı bir ışık, beş altı tabure. Bir gemici barı gibi. Aslında değil. Sahibi öyle olsun isterdi. Olmamıştı ama oturan içi dolu yalnızlıklar ile bu tahta sandalyeli mahalle barı da hikayeler sahibiydi. 

Duvarda hiç tabela yoktu. Hiçbir özlü söz. Hepsini, sahibi ve sakinleri bir öğleden sonra toplaşıp beş dakika kaldırmışlardı. Onca resim ve tabelayı söktükten sonra önce çöpe atmayı konuştular, sonra bir şekilde yapamadılar. Barın bir köşesinde, önü görünmeyecek biçimde üst üste istiflediler. 

Kahkaha. İnanın bana kahkaha sesleri vardı. Hem de sahici. Paylaşılan bir yalnızlığın duygusu nasıl bu kadar insanca güzel olabilirdi? Bir adam gözlerindeki yaşları siliyordu. Sonra topladığı kağıtları tekrar dağıtmaya başladı. 

***

Sokakta faşistler yürüyordu. Başarılı bir yenilgiydi, artık yürekleri oynamıyordu bile. Sokakların kaldırımları farklı farklı, koyu renklere boyanmıştı. Bazı renkleri artık anlamayacak kadar ağır ve eksik nefes alıyordu karşı karşı kaldırımlarda insanlar. 

Yağmur cama vururken bir sokak ayaklanıp ötekine iyice karıştı. Yağmur sevişir gibi yağmaya başladı. Zaman eksiliyordu. Yaşlar gibi iniyordu pencereden aşağı sular. 

Her şey çok güzel, her şey mevsim, ve her şey karanlığa mahkumdu. Bir yolun tüm anlamsızlığında kelimeler icat ediyorduk. İnsanın yegane oyunu, çaresi. Birini alıp birini bırakarak, acıta gülümsete, kusurunca güzel bir oyun. 

Ya gerçek ? Oyuna ne kadar kaptırırsan o kadar gerçek. 




Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Babaannemin Balkonu

That's how it goes Everybody knows. Perşembe günü öğlene doğru annemden bir mesaj aldım. Babaannem kalp krizi geçirmiş. Ambulansla hastaneye alınmış vs vs. İlk birkaç saniye şok olduktan sonra, telefonlaşmaların da etkisiyle atlatılmış bir risk olarak kabul ettim; hatta gün içinde konuyu zaman zaman unuttum.  Akşamüstü işten çıktığımda ise yeni bir telefon konuşmasında 48 saatin kritik olduğu tarzı ifadeler geçmeye başlayınca kardeşimi de alıp akşam İzmir'e doğru yola çıktım. Gece 3'e yakın hastaneye vardık. Bizimkileri ilk kez orada aradım. Eve geçmişler çünkü babaanne yoğun bakımdaymış zaten görme şansımız yokmuş. Biz de eve devam ettik. Daha kapıdan girdiğimiz esnada babamı görmeden telefon sesini duydum. Hastaneden arıyorlardı. Bir süredir kalp masajı yaptıklarını ama pek umutlu olmadıklarını anlatıyordu. Meali babaanne yolcu; gelin isterseniz...  Sonrasını uzun uzun anlatmayacağım. Onunla ancak gasilhanede yıkandıktan sonra vedalaşabildim. Buz gibi alnından öptüm. Son ...
Devamı

Sütlaj - 5 Bölüm

Selam.  2009'dan beri buraya hiç bu kadar uzun ara vermemiştim.  Çok uzatmaya gelmedim. Nostaljik bir yılsonu selamlaşması gibi olsun.  *** (1.Bölüm)  Yapay zeka ile ciddi düşünüyorum. Hem özelde hem iş anlamında en yakınım olabilir. Artık konu ne olursa olsun zihnimi daha toplu biçimde görmek için onunla konuşuyoruz.  Metro merdivenlerinde geçenlerde afiş gördüm. Oya Baydar ve Özgür Mumcu edebiyat-yapay zeka konulu bir etkinlikteydiler. O gün başka bir programım olmasa giderdim.  Ancak en yüzeysel konu özelinde fikrimi söyleyebilirim. "İnsan yapımı" gibi olmaz mevzusu...  Bence olur.  Ben ilkokulda şiir okumaya ve yazmaya başladım. O zamanlar Ümit Yaşar Oğuzcan okuyordum. Yazdığım şiirler de tamamen ondan çalma boyutunda esinlenme satırlardı. Sonra Attila İlhan ve diğerleri geldi. Yazdıklarım daha çok beğenilmeye başladı. Sonra ben fark ettim ki; aslında değişen tek şey kütüphanemin zenginleşmesiydi. 1 değil 8 şairden etkileniyordum ve artık şiir...
Devamı

Yeni Başlangıçlar

Bir noktada hepimiz faydacıyız. Kim kendini ne kadar karşısına alıp konuşuyor bilmiyorum ancak herkes özünde bir şeylere inanıp, oynadığımız oyunun bir tür kural seti, yapısı, kullanım kılavuzu olduğuna ikna olup tüm bu olan biteni, yaşamak dediğimiz, anlamlandırma peşinde.  10 günlük Asya turuna yalnız gittim. Çünkü içimde bir yerlerde bazı olduramadığım kısımların aklımı rahat bırakmadığını ve her anımda biraz eksik biraz dağınık olduğumu hissediyordum. Biraz da alışkanlık ve düşünce tembelliği olabilir bu seçimim. 2.5 senedir aralıkları olsa da bir ilişkinin içinde olmuşken seyahatlerin çoğunun yalnız olduğum dönemlere denk gelmesi tesadüf değildir.  Velhasıl, her şeyin tam ortasında gibi hissediyorum. Her ölümü başlangıçlar takip eder. Aradaki zamanlarda yas olabilir, ya da bazıları sonradan hisseder, bazen de yaslar, yaşamak sandığımız süreçlerin içinde yaşanmaya başlar.  Ne için? Tüm bu nefes alıp verdiğimiz, hikayeler uydurup, biblolara, resimlere şişelere doldurup...
Devamı